15 yıllık bir evlilik.
Sevgi ve saygı ile, mutluluk ve keyifle donatılmış bir ilişkiydi bizimki.

Çok sevdim. 
Çok güvendim.
Oğlumu birlikte büyüttük.
Evimizi birlikte yaptık.
İşime destek verdi.
Ailelerimizle, arkadaşlarımızla mutlu bir beraberlik yaşadık.
Birlikte gezdik, eğlendik.
Hayatımız bir festival gibi geçti.
Mis gibi yuvamızda arılar gibi çalıştık.
Örnek bir çifttik biz.

Taaa ki...
Bilmiyorum ne zaman bozuldu ilişkimiz.
Yıllar içinde bir an geldi sevdiğim insan hafifçe uzaklaştı benden.
Farkedemedim.

Bir çocuğumuz daha olsun isterken mi..
3 düşük yaparken mi..
5 ameliyat geçirirken mi..

Çağımızın hastalıklarından birinin kabusunu yaşarken mi

İşlerimizde başarılı olmak için gece gündüz çalışırken mi...
Ne zaman oldu, nasıl oldu bilemedim.

Ama hakkını yiyemem hep yanımdaydı.
Hiç bir eksiğim yoktu.
Oğlumu sevgiyle büyüttü, babalık yaptı.

Güç verdi.

Ama onun da bir dünyası vardı.
Bazen o dünyada kendine çıkış yolları aradı.

Belki biraz da serbest bıraktım kanatlarını.
Seviyorsa yanımdadır. Yanımdaysa seviyordur dedim.
Hafifçe uzaklaştı, ama hep yanımdaydı.
Anlamadım.
Belki umursamadım.
Onu ne zaman yitirdiğimi bilemiyorum.
Hangi kaypak ara.

o ana nasıl geri dönülür..
nasıl durdurulur, geri döndürülür..
o an kulağına sevgi sözcüklerimi üflesem..
yapma hatırım için desem..
uyma şeytana desem..
göstersem dünyanın öte yanını hatta
kızsam biraz, darılsam..
ağlasam gözyaşlarım durdurabilir miydi o anı. 

başkasıyla 
bir yabancıyla..
nasıl desem.. utanıyorum..
seviştiğini.. yok yok düzüştüğünü..
bilemiyorum işte orda değildim ki..
kalbimi başka bir bedende un ufak ederken
şehvetine gözyaşlarımı alet ederken
oradaydım da görmediler beni.
ve ben oradaydım gördüm hepsini. 
gördüm kalpsiz sevginin çirkin gölgesini
duydum yalandan çığlıkların sevgilimi mutlu edişini
mundar edişini sevgimi
irinlerinde şehvetin 
iliklerinde aldatmanın zevkini yaşamasını
gördüm.
seneler sonraydı ama şimdi bildim.